پرسياوشان (Adiantum Capillus_Veneris)

نام (فارسي): پرسياوشان
نام (لاتيـــــن): Adiantum Capillus_Veneris
خـــــــــــانواده: Adiantaceae
نام علمي/گونه: -
پراکنـــــــدگـي: -
منبع: روزنامه شرق

گياهى است علفى، سرخسى و پايا به واسطه ريزوم هايش قهوه اى رنگ، باريك و فلس دار. برگ هاى اين گياه واجد دمبرگ هايى است طويل بالغ بر ۲۵ سانتى متر، سياه رنگ و براق كه تنها در قاعده فلس دارند. پهنك ها مركب شانه اى بدون كرك به رنگ سبز روشن با بافتى ظريف به ابعاد ۶۰-۱۰ سانتى متر، تخم مرغى سر نيزه اى، لب هاى پهنك در قاعده گوه اى بادبزنى شكل و داراى پايك هايى بسيار ظريف و ابعاد بسيار متفاوت. قسمت مورد استفاده درمانى اين گياه كليه قسمت هاى اندام هوايى آن است كه بوى ضعيف ولى محسوس و طعم گس و ناپسند دارد. اندام هوايى گياه را در اواخر بهار و اوايل تابستان (ماه هاى خرداد و تير) جمع آورى و در سايه خشك كرده و سپس آن را به بازار دارويى عرضه مى كنند. گياه پرسياوشان در ايران پراكندگى وسيعى دارد به طورى كه در اكثر مناطق مرطوب و سايه دار به ويژه اطراف چاه هاى مخروبه ديده مى شود. اين گياه در مناطق شمالى از جمله مازندران، گيلان، تهران، مناطق شرق، غرب و جنوب غربى يافت مى شود. برگ هاى پرسياوشان داراى موسيلاژ، قند، اسيد كافئيك و ماده تلخى به نام كاپيلارين است. افزون بر اين در آن قند و گاليك اسيد يافت شده است. پرسياوشان داراى اثر مدر بوده در درمان علائم سرماخوردگى و سرفه (به عنوان خلط آور) مورد استفاده قرار مى گيرد. در طب گذشته از پرسياوشان در درمان سرفه و علائم سرماخوردگى و ريزش منطقه اى مو استفاده مى شده است. از فرآورده هاى موجود در بازار مى توان به پودر برونشيم اشاره كرد. دم كرده برگ هاى خشك شده گياه به مقدار ۲- ۵/۰ گرم سه بار در روز توصيه مى شود. گياه بايد در ظرف سربسته خشك و مقاوم به نور نگاهدارى شود.