زيره كوهى (Bunium Persicum)

نام (فارسي): زيره كوهى
نام (لاتيـــــن): Bunium Persicum
خـــــــــــانواده: Umbeliferae
نام علمي/گونه: -
پراکنـــــــدگـي: آسيا و در مناطق ايران، تركمنستان، افغانستان، پاكستان، كشمير و آسياى مركزى
منبع: روزنامه شرق

گياهى است چندساله با ريشه هاى غده اى گرد، ساقه هايى به طول ۶۰ - ۴۰ سانتى متر، افراشته، در طول رگه دار كه از ناحيه ميانى به صورت ديهيم منشعب شده اند. برگ هاى پايينى گياه داراى دمبرگ طويل قطعات انتهايى به صورت سرنيزه اى و نوكدار، با حالت گوه اى، برگ هاى ساقه اى داراى غلافى اندك پهن و پهنكى دو بار شانه اى، قطعات انتهايى پهنك ها مستقيم و نخى شكل است. تعداد چترها زياد و به قطر ۱۵-۱۰ سانتى متر است. ميوه گياه كشيده و باريك است. ميوه هاى سبز متمايل به قهوه اى رنگ، بخش دارويى اين گياه را تشكيل مى دهد. ميوه هاى رسيده گياه را در اواسط سال دوم كشت برداشت مى كنند. انتشار عمومى اين گونه در آسيا و در مناطق ايران، تركمنستان، افغانستان، پاكستان، كشمير و آسياى مركزى است.ميوه هاى زيره كوهى داراى ۳ درصد اسانس است كه قسمت عمده آن را منوترپن هاى ميرسن و گاماترينين تشكيل مى دهند. زيره كوهى داراى اثرات ضدنفخ و هضم كننده است و در درمان سوءهاضمه و نفخ كودكان به كار مى رود. همچنين در افزايش شيرمادران موثر است. از زيره كوهى به عنوان چاشنى و ادويه استفاده مى شود. در طب گذشته در اختلالات گوارشى به عنوان ضدنفخ، اشتهارآور، رفع دل پيچه، ضداسهال و قابض كاربرد داشته است، از فرآورده هاى موجود در بازار مى توان به كارميناتيف، كاراوى ميكسچر و كارامين اشاره كرد.